หัวข้อธรรมประเภทนี้ มีไว้สำหรับใช้เพ่ง
เพื่อให้เห็น ข้อเท็จจริงแห่งข้อความนั้น
แล้วเพ่งต่อไป เพื่อให้เกิดความรู้สึกเช่นนั้น ขึ้นมาจริงๆ
จนจิตใจเปลี่ยนไป ตามข้อเท็จจริงนั้น
ในการที่จะทำให้เกิด ความสลดสังเวช ความไม่ประมาท
การเปลี่ยนนิสัยที่ไม่พึงปราถนา
กวาดล้า่งความรู้สึก ที่ทำความรำคาญให้แก่ตน ให้หมดไปจากจิตใจ
เพื่อให้เกิดความสะอาด ความสว่างและความสงบ
โดยสมควรแก่การกระทำของตน
ความรู้ความเข้าใจ ที่เกิดจากการเพ่งทำนองนี้ จะถูกต้อง
และมีประโยชน์กว่าที่เกิดจากการอ่านตะพึด
และยังเป็นการปฏิบัติกรรมฐานภาวนาชนิดหนึ่งอยู่ในตัว
ทั้งสมาธิและปัญญา ในระดับที่คนทั่วไปจะพึงทำได้
และพร้อมกันนั้นก็เป็นศีลอยู่แล้ว
ในขณะที่มีการสังวรระวัง บังคับตัวเองให้ทำเช่นนั้น
ไม่มีโอกาสแก่การทุศีลแต่ประการใด

มัวแต่สร้างมาร

มารจะมี  เมื่ออยากดี  หรืออยากได้
แม้ความตาย  ก็ยังมี  พิลึกเหลือ
เพราะความยึด  แห่งตัวฉัน  มันเหลือเฟือ
ไม่มีเรื้อ  เรื่องความอยาก  มากประการ

ถ้าไม่อยาก  ได้อะไร  เป็นอะไร
มารจะมี  ได้ไฉน  ลองกล่าวขาน
อย่าอยากอะไร  ที่เป็นไป  ด้วยอัญญาณ
จะไม่เกิด  มีมาร  ขึ้นมาเลย

คิดพูดทำ  ทุกอย่าง  ด้วยปัญญา
ไม่ต้องมี  ตัณหา  หนาท่านเอ๋ย
อย่ามีอยาก  จะเย็นดี  กว่าที่เคย
มารไหนเว้ย  จะเกิดได้  ไม่เห็นทางฯ

No comments: